De legende van Harley-Davidson
'Blending in is not an option'
Harley-Davidson. Je houdt ervan of je het haat het. Er is eigenlijk geen middenweg. De mensen in de laatste categorie vinden Harley’s vaak te luid, overdreven, niet comfortabel en vooral te duur. De liefhebbers nemen al deze dingen op de koop toe. Hebben er zelfs geen last van. Tuurlijk, een Harley is groot, zwaar, luid en je hoort van alles terwijl je rijdt. Ik heb er bijvoorbeeld een permanente tik inzitten. Maar ja, dat hoort nou eenmaal bij een Sportster zeggen ze dan. En nu hoor ik niks meer.
Bij Harley draait het om de ervaring. Juist de zwaarte geeft het een ontzettende stabiele weg ervaring (bij zelfs de zwaarste Harley’s geldt: als ze eenmaal rijdt, dan rijdt ze). En natuurlijk de typische Harley-kenmerken. De traanvormige tank en het potato potato potato geluid, dankzij haar unieke ‘V-Twin’ motor.
En simpel gezegd, Harley-rijders zoals wij willen nou eenmaal geluid maken.
Voor meer informatie over het V-Twin motorblok, lees hier straks verder.
Maar dat is niet alles. Harley is een levensstijl. De nuchtere niet- of andere motoren rijdende mensen zullen nu smakelijk lachen. Maar het is echt zo. Denk maar eens. Hoeveel Harley-rijders ken je die niet minstens één shirtje in hun bezit hebben? Precies, niemand. Wie je ook bent of waar je ook vandaan komt, dit merk zorgt voor verbinding. Het heeft een beleveniswereld gecreëerd, waar vrijheid en individualiteit voorop staan. Want bijna niemand heeft een identieke Harley. De meeste zijn gepersonaliseerd.
Bij mij werd het Harley-virus met de paplepel ingegoten door mijn vader, die nog rijdt op zijn bijna 77e! Ik heb eerst nog rondgekeken want je moet niks klakkeloos overnemen, maar na mijn eerste ritje was ik verliefd. Mijn man René probeerde eerst vele andere merken maar uiteindelijk werd het toch… Je snapt het.
Deze dagen zijn we in de bakermat van het merk met mijn favoriete adelaar als spirit animal.
We verkennen de gezellige stad en dompelen ons onder in de Harley-ervaring door traditiegetrouw bij de dealer een kijkje te nemen, het museum te bezoeken en als kers op de taart, The Power Train Factory. Lees hier meer.
Maar eerst nemen we je mee in de geschiedenis van het merk dat iedereen kent.
Waar komt die naam nou vandaan?
Van goede vrienden Bill (William) Harley en Arthur Davidson die in een klein schuurtje in de achtertuin experimenteerden met benzine aangedreven motoren. Daar bouwden ze op 22-jarige leeftijd hun eerste Harley-Davidson motor (de fiets op de foto). Het is gek dat de namen niet andersom staan want vrij snel sloten de andere Davidson broers, Walter en William, zich ook aan. Hun leven draaide om motoren en dat is nooit veranderd. Ze zijn altijd tot in de details betrokken gebleven. En hun nazaten ook. Een echte familieonderneming dus.
Vanaf 17 september 1907 werd Harley-Davidson een officieel bedrijf.
De groei explodeerde!
De motoren waren razend populair en werden al snel over heel de wereld verkocht. Zeker toen er meer geasfalteerde wegen werden aangelegd. In 1920 was er al een exportlijn met 67 landen, waaronder ons landje.
Na de grote depressie in de jaren 30 bleven zij als enig Amerikaans motormerk over, samen met Indian. Maar ze hadden destijds geen geld om nieuwe motoren te maken dus investeerden ze in huidige modellen met nieuwe ontwerpen. Oftwel de geboorte van het bekende personaliseren van een Harley naar je eigen smaak. Daarna kwamen ook de advertenties op gang waarin voor het eerst de Harley-levensstijl werd geadverteerd. .
Verkopers/dealers kregen ook instructies hoe ze de motor het beste konden verkopen. Bijvoorbeeld door het aantrekkelijk maken van hun etalage. Er was zelfs een heuse Harley sales school. En een tijdschrift dat nog steeds (online) bestaat; The Enthusiast. Juist ja, om medewerkers en klanten enthousiast te maken én houden.
Dat is imagineering. Net als Disney en Starbucks. Het onderdompelen in een beleveniswereld die overal dezelfde herkenbare en vertrouwde kenmerken heeft.
Zo ook het beroemde bar and shield logo. In 1910 bedacht door Janet Davidson, een tante van de broertjes. Het schild staat voor kracht, veiligheid en de bescherming van de motor en haar merk. De bar met de naam staat voor stabiliteit en het sterke Harley-Davidson ethos. Het logo is nooit veranderd, op een paar kleine details na.
De motoren werden ook ingezet als postwagens, ijswagens en tot op de dag van vandaag als politiemotoren. Bij elke speciale Amerikaanse gebeurtenis zie je ze rijden. En natuurlijk de racerij. Want won je een race in het weekend, dan steeg de verkoop op maandag! Vooral Walter Davidson won vele races in de begintijden. Dat racen gebeurt nog steeds. Drag racen, bagger racen maar ook hill climbing. Een enorm zware sport!
Grote faam verwierven ze in de wereldoorlogen van de vorige eeuw. Met name in de Tweede Wereldoorlog waar toepasselijk de naam ‘The Liberator’ werd gegeven aan motoren die naar Europa gingen.
Na de oorlog haalden de oorlogsveteranen alle onnodige onderdelen eraf en gebruikten deze weer als normale motoren. Tijdens de oorlog gingen vele Harley-medewerkers naar het front en stonden vrouwen in de fabrieken. Sowieso waren er een paar zeer stoere en inspirerende vrouwen die in die tijd reden zoals Lilian Hauerwas en Vivian Bales. Dat is voor een ander verhaal.
In 1953 sloot Indian ook zijn deuren en bleef Harley als enig Amerikaans motormerk over. Toch waren er meer kapers op de kust. Japanse motoren werden geïmporteerd die een stuk lichter waren. En die competitie werd steeds zwaarder waardoor het familiebedrijf, The Motor Company, halfweg jaren 60, werd overgenomen door een grote corporatie genaamd AMF. Dat was een zwarte bladzij die duurde tot begin jaren 80. Er werden modellen uitgebracht die niet meer tot de verbeelding spraken zoals vroeger. En zoals altijd wanneer een merk of persoon haar eigen indentiteit verliest, zeker in dit geval, dan gaat het mis. Gelukkig kregen ze in 1981 de kans om weer zelfstandig te worden. Met de pakkende overwinningslogan: ‘The Eagle soars alone’.
De vrijheid was herwonnen!
Mooi bedacht maar niet voldoende. Het bedrijf bleef worstelen met slinkend personeel en grote verliezen. De enige hoop die ze hadden was het nieuwe ‘Evolution’ model. Een meer betrouwbaar motorblok waardoor ze technisch bij konden blijven met de Japanners.
13 knappe mannen met geld staken hun koppen bij elkaar. Want dit merk moest blijven! Eind december 1985 kon het twee kanten op. Failliet gaan of het bedrijf was gered. Het geld kwam en ze bleven!
En dat Evolution-model? Dat liep inderdaad. Zo goed zelfs dat het bedrijf in juli 1986, een paar weken voor mijn geboorte, de beurs opging.
Daarna creeërde Harley nog meer verbondenheid door de ‘HOG-chapters’ (Harley-Davidson Owners Group) op te richten. In navolging van vele Harley-clubs die allang bestonden. Het was en bleef een levensstijl en bleef daarna gaan als een trein. Of nou ja, als een motor. Een echte uitgekomen American dream die begon en eindigde met liefde voor unieke motoren.
Na uren lezen en luisteren rijden we onze eigen stalen rossen genaamd Babe en Brutus naar Milwaukee voor een ijskoud lokaal biertje en heerlijk eten bij Restaurant Benelux. Toepasselijk voor ons Nederlanders.
Snappen jullie onze liefde inmiddels beter? Niet alleen de motoren, ook de eigenschappen van het merk passen bij ons. En eigenlijk elke Harley-rijder.
Vrijheid, kracht, individualiteit, eigenheid, maar ook verbinding.
Het is simpelweg een gevoel. En dat kan je niet uitleggen. Maar de adelaar zegt genoeg.
Of zoals ze zelf zeggen: ‘Blending in is not an option’.
