De magnifieke Pacific Coast Highway

Vanaf het bruisende San Diego willen we rijden. Veel rijden. En daar leent The Pacific Coast Highway, afwisselend Highway 1 en 101, zich perfect voor. We nemen uitgebreid de tijd. Drie weken lang voor al dit natuurschoon. En dat had nog veel langer mogen duren. 
De weg vanuit het warme zuiden in California eindigt in het koelere Washington State in het noorden. Zolang we de immense en diep blauwe Pacific Ocean, oftewel de oh zo Grote Oceaan, links van ons houden, dan is navigatie overbodig. 

Rijdend door pittoreske surfdorpjes zoals Laguna Beach, waar geld en advocado consumptie de boventoon voert. We rijden langs Los Angeles. Wanneer je er twee keer bent geweest, dan is dat voldoende. Dus slaan we het over. Behalve naar het Hollywood bord (op afstand) en een ere-rondje met onze eigen motoren over Hollywood Boulevard. Dat kunnen we niet overslaan. 
In het nog rijkere Malibu schrikken we van de ravage van de bosbranden een jaar eerder. Van de villa’s aan het water, het vuur is dus tot over de weg gekomen, is veelal niks meer over. Soms nog wat hout, stenen of palen. Of een enkele poort.

In Santa Barbara hervinden we onze Californication en lijken we in Mexico te zijn. Zelf de uithangbordjes van ketens zoals Apple zijn vernuftig weggewerkt in de romantische stijl van witte huizen versierd met bougainville.
Daarna volgen donkergroene bergen en rijen eucalyptusbomen. Met zoveel groente-en fruitteelt ertussen dat het lijkt op de Betuwe.
De gezellige Mexicaanse sfeer blijft alom aanwezig en de surf dorpen volgen elkaar op. Waar we van de ene in de andere activiteit vallen. 

We stoppen in de klassieke 'Rock n Roll diner' in het toeristische kustplaatsje Oceano, bestaande uit twee voormalige treinwagons. Vroeger dé manier om dwars door het land te reizen. Inmiddels serveren ze hier niet alleen standaard hamburgers maar proeven we ook de zeer smakelijke Griekse invloeden van het vaderland van de eigenaar. 
In Morro Bay gaan we in de ankers wanneer we een bioscoop uit de jaren 40 spotten. Je weet wel, zo eentje met veel chroom en zelf opgeplakte letters. En we hebben geluk. De biopic over Bruce Springsteen gaat vandaag in première!
We besluiten te blijven en de romantiek van toen is nog altijd voelbaar. 

Highway 1 leidt ons door de hoofdstraat van het plaatsje Cayucos. We kunnen er niet door en vallen met onze neuzen in de boter. Er is net een auto tentoonstelling bezig die de hele hoofdstraat inneemt. Rijen van klassieke auto's van de jaren 30 tot 70, die allemaal blinken in het zonlicht. De baby boomers die ernaast staan glimmen net zo hard van trots. En overladen ons met alles wat zij en deze bolides hebben meegemaakt. 
Nog steeds aan de kust ligt San Simeon waar we ons vergapen aan de overdreven pracht en praal van Hearst Castle. Gebouwd door dubieuze mediamagnaat William Hearst die ooit het grootste kranten- en tijdschriftenimperium ter wereld bezat. Hij creëerde hier een kasteel zoals hij ooit in Europa zag. Als Europeanen zijn we sceptisch maar we moeten toegeven. Dat heeft hij best goed gedaan. 
En we bekijken de lekker luie elephant seals die met hun neuzen lijken op een olifant en honderden toeristen trekken. 

Vanwege een aardverschuiving is een deel van de legendarische PCH gesloten waardoor we omrijden over Highway 46 die ons dwars door wijngaarden in de mooiste herfstkleuren meeneemt. 
En komen uiteindelijk bovenaan de afsluiting uit in Carmel-by-the-Sea. Een dorp met kleine straatjes en Spaanse stijl huizen afgewisseld met 'cottage stijl' zoals in Engeland. Kleine boetiekjes, kunstgalleriën en liefelijke restaurantjes.
Zoals The Mission Ranch, opgericht door acteur Clint Eastwood, die ooit burgemeester was van Carmel. Klein, kneuterig, simpel maar smakelijk eten en door de live-muziek een sfeer zoals in de jaren 50 met uitzicht over zee. 
Clint is inmiddels fragiel maar laat elke avond zijn eten thuisbrengen vanaf deze plek. Hij zit nu in zijn zalm-fase. Laten wij nou net tonijn besteld hebben.....

Vanaf Carmel rijden we weer even terug naar het zuiden voor Big Sur. Wereldberoemd en we snappen nu waarom.
Big Sur oftewel ‘The Big South’ is normaal gesproken een 155 km lange kustlijn. Zonder een enkel dorpje dat zo heet.
Een perfecte weg kronkelend tussen de woeste, kraakheldere, groen-blauwe Pacific Ocean en zandkleurige hoge rotsen. En over de beroemde Bixby Bridge uit 1932. Om vervolgens in het groen te duiken, door een tunnel van torenhoge en eeuwenoude Redwoods bomen, waar een liefelijk riviertje doorheen loopt.

Maar ehm, wat zijn Redwoods dan?
De hoogste bomen op aarde. De meeste mensen kennen de beroemde Sequoia’s. Dit zijn de hoogste bomen in volume, ze zijn wat voller. De coast Redwoods, deze dus, zijn het hoogste in lengte. Ze groeien alleen in Amerika, kunnen groeien tot 105 meter en bereiken leeftijden van 2000 (coast Redwoods) en 3000 (Sequoia’s) jaar oud. Dat noemen we nog eens een oerbos!
Door hun dikke schors zijn ze resistent tegen vuur. Ze hebben winterregen en zomerse mist nodig om te overleven. Dus staan ze hier goed. Want de magische mist lijkt permanent over de oceaan te hangen.