De magie van 100 jaar Route 66
The Mother Road
“Why do Europeans find Route 66 so special, when you have the much older roads and history on your own continent?”, vroegen twee vriendelijke mensen verbaasd aan ons. Dat was een goede vraag. Wij wijten het aan de marketing waar Amerikanen een meester in zijn. Ondanks het huidige harde politieke klimaat kunnen ze plekken eindeloos romantiseren, zoals deze beroemde weg.
En wanneer wij met onze eigen Harley’s vier maanden in Amerika en Canada mogen reizen, vallen wij acuut voor deze romantiek!
Vanaf 1926, dit jaar bestaat de weg dus 100 jaar, werden er steeds meer wegen aangelegd om in de behoefte en groei van de automobiel- en motorfietsverkoop te voorzien. Eigenlijk vooral praktisch dus. Maar in de jaren 50 en 60 kreeg ‘The Mother Road’ haar magische status. Door alle nieuwe uitvindingen kregen mensen meer vrije tijd. En de mogelijkheid om te goedkoper te reizen in plaats van met het dure vliegtuig. Gewoon in je auto stappen en gaan!
Schrijvers droegen daar ook aan bij. Mensen als Jack Kerouac, die het beroemde boek ‘On the road’ schreef maakte van road trips een cultuur en dat is het nog steeds.
Overal waren destijds motels, tankstations en diners. Allemaal in dat mooie jaren 50/60 design, net als de auto’s, motoren, kleding en kapsels. Aan elk detail werd aandacht besteed. En natuurlijk mogen we de neonlichten op de uithangborden niet vergeten. Kitsch? Misschien, maar ook heel typerend voor deze tijd. Althans in dit land.
Inmiddels is de tijd van langzaam leven en de tijd nemen om te reizen voorbij. Alles moet snel en efficiënt. Zeker hier waar mensen maar drie weken per jaar vakantie krijgen. Vliegtuigreizen zijn veel goedkoper en vlugger. Dus wanneer mensen nog de auto pakken doen ze dit op de nieuwe snelwegen die niet meer gezellig door dorpjes gaan, maar vakkundig en snel eromheen. Daarom is de Route 66 ook een paar keer verlegd en gaat de weg telkens over naar verschillende wegen.
Maar ze is er nog!
Aangeduid met ‘Historical Route 66’. Maar vaak leidt deze ook naar een van de vele bezienswaardigheden. Even verwarrend, dus we volgen een speciaal gemaakte app van een man die ‘m ooit reed. Hij zag dat de borden niet altijd toereikend waren en nam het heft in eigen hand. Scheelt een hoop opletten en zo kan je kiezen wat je wil zien. Want alles zien is echt teveel. Dan ben je alleen maar aan het stoppen.
Ooit reden we 'The Mother Road' met onze kinderen vanaf Amarillo, Texas naar het eindpunt. Tevens het einde van de Santa Monica Boulevard in Los Angeles, waar de majestueuze Pacific Ocean begint. Deze keer rijden we vanaf het beginpunt in Chicago naar Amarillo.
Hoe dichter bij LA, hoe meer toeristisch. Dat geldt ook voor deze route. Het eerste deel is alleen voor de echte Route 66-liefhebbers want dit gaat dwars door de leegte en vaak ook armoede van het Midwesten.
De oude Route 66 loopt meestal dwars door dorpen, veelal tussen de snelweg en de treinrails. De trein die ooit groot nieuws was, toen deze als belangrijkste vervoersmiddel diende. De snelste manier om destijds van de ene naar de andere kant van het land te reizen. Bijzonder om daar parallel aan te rijden, op de weg die deze manier van reizen weer verving. Zo blijft alles ontwikkelen.
We nemen de tijd en doen de weg eer aan. Als je de grandeur van weleer wil proeven moet je dat niet overhaast doen. Om een idee te geven.
Soms doen we een hele dag over 200 km en rijden door 15 dorpjes. Sommige met maar 150 inwoners. Maar alle dorps-bewoners zijn er nog steeds trots op, houden de herinnering in leven en verwelkomen elke reiziger die dit kalme en historische avontuur onderneemt.
Overal zie je muurschilderingen die aan de oude glorie herinneren, maar ook de iconische reuzen zoals ‘The Gemini Giant’, ‘The Bunyon Giant’ (man met hotdog) en Abraham Lincoln op een kar. Sommige mensen vinken al deze bezienswaardigheden af in een speciaal boekje. Wij doen dat in gedachte.
We beginnen vol enthousiasme bij het beginbord in Chicago, dat bijna over het hoofd wordt gezien door het drukke Michigan Avenue. Tot Amarillo is het een grote geschiedenisles. We leren over de pioniers die vanuit de stad St. Louis vertrokken richting het westen, op weg naar een beter leven. Maar ook over de daaruit voorkomende ontberingen voor de Native Americans. En het verschrikkelijke bombardement op het overheidsgebouw in Oklahoma City in de jaren 90. Of we komen door stadjes waar we nog nooit van hoorden, zoals Springfield, Illinois. Dat bleek de bakermat te zijn van Abraham Lincolns politieke carrière. We bezichtigen het huis waarin hij woonde met zijn gezin maar helaas nooit meer naar terugkeerde. En zijn graftombe.
We werden verrast door het eten en de sfeer in het oudste restaurant aan de Route 66, ‘Maldaner’s’, dat al ver voor die tijd bestond. Sinds 1886! Ouderwetse inrichting- en obers, gekleed in giletjes en keurige witte tafelkleden. We wanen ons bijna in Parijs.
Rijdend door de lege vlaktes van het Midwesten. We passeren een hoop leegstaande huizen en mensen die de wanhoop nabij zijn. Die zich met een treurig gezicht uit de auto slepen richting de lotto. Hopend op een beter leven. Wellicht is hier daarom op elke straathoek een kerk te vinden. En verzamelen we talloze verhalen over mensen die ons willen bekeren.
We stoppen bij zoveel mogelijk auto- en motormusea. En zijn bedroefd over de minder gelukkige auto-parels wegroestend in de berm.
Maar vergapen ons ook aan de verlaten tankstations die nog de grandeur van toen dragen. Zoals Soulsby Shell Station in Mt. Olive. Ooit groots tijdens de hoogtijdagen, maar moest sluiten toen de snelweg werd gebouwd. Of Gary's Gay Parita. Wederom natuurlijk een voormalig pompstation maar ook een uitgebreide collectie aan oude autos' en een memorabilia-winkel. En een zeer enthousiast vertellende eigenaar. Helaas hadden niet alle bedrijven geluk, want de leegstand is soms zo groot als in een verlaten Wildwesten stadje uit een film.
Ondertussen houden we stug vol door te blijven rijden op de échte Route 66, waarnaast de perfect geasfalteerde snelweg lonkt. Hobbelend en schuddend over de weg met ontelbare scheuren en waar je voorwiel regelmatig een kuil kust. Maar dat maakt het alleen maar een uitdaging.
Grijnzend van geluk rijden we naast elkaar terwijl Bon Jovi's 'Wanted dead or Alive' uit de speakers galmt.
En zodra het zweet van de hitte op onnoembare plekken verdween blussen we onszelf af met een ijskoud biertje in de onvervalste bierbar Hogs and Hotrods Saloon op de staatsgrens van Missouri naar Kansas.
Is de Route 66 dan nog steeds zo speciaal? Voor sommigen niet.
Wanneer je te snel gaat en je niet van geschiedenis en oude auto’s houdt. Of geen interesse hebt in deze cultuur en weinig fantasie om oude tijden te voelen herleven. Dan is dit een weg van vervlogen glorie met vele kuilen en hobbels.
Maar neem je de tijd, net zoals vroeger, en geniet je van het rustige reizen, dan zie je de glorie van weleer door je oogwimpers.
Twee weken lang reden we door pittoreske en uitgestorven dorpjes, langs flikkerende en gedoofde neonlichten, langs plekken waar de grandeur van toen nog leefde of waar je je fantasie de vrije loop moest laten. Over tientallen verschillende soorten asfalt (ze gebruiken elke keer weer een ander soort), oude bruggen en treinwegovergangen. Met het zweet op onze rug en de regendruppels op ons vizier. We stopten soms meer dan dat we reden. En ontmoetten een veelzijdigheid aan mensen met ontelbare verhalen.
We bedenken hoeveel mensen ons voorgingen, op weg naar hun grote liefde, een nieuwe baan, een verloren familielid of op zoek naar nieuwe kansen. En gebruiken onze fantasie om terug te gaan naar een tijd waar alle neonlichten nog trots branden. Een tijd waarin alles leek te kunnen en nog ontdekt moest worden.
Dán voel je de magie.
En aangezien wij ontzettend houden van road trips is dit het summum. En dan ook nog op onze stalen paarden.
Al rijdend dromend van de dagen van toen, ook van onze eigen toen en reikhalzend uitkijken naar de volgende kilometers. Zowel op de weg als in het leven.
Route 66. Een avontuur waar de magie en de verhalen voortleven.
Als je er maar oog én tijd voor hebt.
