Texaanse trots: Buddy Holly en The 6666 Ranch
Historie in rock 'n' roll en ranches
Texas is een cultuur opzich met echte cowboys, grootspraak, steaks en rodeo’s. Maar het zijn ook vriendelijke mensen met ouderwetse manieren.
The Texas plains in noord-Texas is een grote, droge vlakte waar een boom ver te zoeken is. Hoogstens wat gras. We rijden uren door niemandsland met alleen af en toe een ranch, boerderij, trailerhuizen en graansilo’s. De dorpen zijn niet pittoresk maar vooral functioneel. Want Texanen zijn keiharde werkers.
Voor is het rijden tussen de vergezichten was bijna meditatief.
We bevinden ons specifiek in dit deel om twee redenen. De geboorteplaats, Lubbock, van de man met de iconische zwarte bril, ook wel bekend als Buddy Holly, bezoeken. En naar de Four Sixes Ranch, bekend van de hitserie 'Yellowstone'.
Charles Hardin Holley (Buddy), de -e- in Holley viel af toen zijn platenmaatschappij Decca het verkeerd spelde in hun contract, was een icoon. Een voorbeeld voor bands als The Beatles en The Rolling Stones.
Ook ik groeide, dankzij mijn vader, op met zijn muziek.
Zodra we het kleine museum binnenliepen en ik de vrolijke en romantische klanken hoorde van Buddy’s muziek was ik weer klein. Dansend met mijn vader in de huiskamer.
Buddy komt uit een muzikaal nest en zodra hij Elvis zag optreden, die toen net bekend aan het worden was, wist hij zeker wat hij wilde!
Het was de tijd van de wederopbouw na de oorlog. Volwassenen worstelden daarmee. De jongeren wrikten zich juist los van de regels en de preutsheid.
Vrijheid was de enige wens. En rock ‘n' roll was het antwoord!
Buddy leek een verstandige en tevens zakelijke jongeman die een duidelijk doel had. Niet verslavingsgevoelig en geen losse heupen zoals bij Elvis, maar alles draaide om muziek maken. Hij vernieuwde ook. Was bijvoorbeeld een van de eerste die begon met ‘overdubbing’. Oftewel koortjes inzingen, tweede en derde stem, door je eigen stem te gebruiken.
Het museum is klein want een 22-jarige in de jaren 50 had nou eenmaal weinig bezit. Het waren dus veelal highschool-jaarboeken, kledingstukken, brieven met zijn platenmaatschappij en tourschema’s met briefjes voor de ouders erbij. En zijn beroemde Fender Stratocaster gitaar. Niet veel, maar wel heel persoonlijk.
Maar het meest speciale is het voormalige huis van drummer Jerry Allison, naast het museum.
De plek waar rock n roll geschiedenis geschreven werd. Want in de slaapkamer van deze man zijn heel wat bijzondere dingen gebeurd. En nee niet op die manier.
De vrienden speelden vaak muziek in deze slaapkamer. Ze hadden net een film gezien met John Wayne, waarin de zin ‘That’ll be the Day’ zat. Buddy stelde voor om een liedje te schrijven. “That’ll be the day!” riep een van hen. En daar werd de tekst van hun wereldberoemde eerste hit geschreven. Het kleine boekje met Buddy’s handschrift ligt nog in het museum.
Jerry had toentertijd een vriendin, Peggy Sue, met wie het net uitging. Ze besloten, in dezelfde slaapkamer, een gelijknamig liedje voor haar te schrijven om haar terug te winnen. Het lukte en ook dit werd een hit.
Jerry en Peggy bleven in dit huis wonen. Ze trouwden in 1958, rond dezelfde tijd dat Buddy met Maria Elena trouwde, met wie hij precies twee maanden samen was. Na haar vijf uur gekend te hebben vroeg hij haar al ten huwelijk. Ze gingen zelfs met z’n vieren op huwelijksreis.
Als verrassing voor zijn vrienden schreef Buddy rond die trouwtijd ook nog ‘Peggy Sue Got Married’.
Hun eerste platenmaatschappij, Decca, maakten de eerste opnames maar luisterden niet naar de mannen en drukten hun eigen wensen door. Waardoor de opnames geen succes werden. Het contract werd verbroken, maar daardoor konden dezelfde liedjes niet onder de naam Buddy Holly worden uitgebracht. De jongens waren slim en wederom in dé slaapkamer zochten ze een bandnaam. Zo konden de liedjes in hun eigen vorm onder die naam gelanceerd worden.
Een insectennaam leek hun wel leuk. Bladerend door de insecten-encyclopedie viel hun oog op ‘The Beetles’. Maar nee, Jerry vond ‘The Crickets’ beter geschikt. Vrolijke beestjes en met hun pootjes maken ze muziek. De bandnaam was geboren!
En de naam ‘The Beetles’? Die werd door vier grote bewonderaars uit Liverpool later wél gekozen als bandnaam. Alleen net iets anders geschreven. Een eerbetoon aan hun muzikale held.
Toch niet helemaal opgelost want aan de telefoon in deze keuken belde Buddy met Decca, smekend voor de rechten op zijn eigen muziek. We hebben de YouTube opname hiervan gehoord en het is inderdaad sneu.
Maar niet getreurd want achttien maanden lang toerde Buddy met The Crickets non-stop door Amerika, Canada, Europa en Australië. Ondertussen nieuwe muziek opnemend, die allen hits werden. In november 1958 gingen hij en zijn band, door uiteenlopende toekomstvisies, uit elkaar.
In januari besloot hij een wintertour te doen door de extreem koude staten in het noorden van Amerika. Samen met andere muzikanten zoals Waylon Jennings, die toen net begon en later ook beroemd werd als countryster. De meesten zullen hem kennen van de openingstune van ‘The Dukes of Hazzard’ en de stem die verslag deed van de avonturen van ‘The Dukes’.
De tourbussen waren niet goed verwarmd en tourschema’s destijds bevatten bijna geen rustdagen. Toen de tourbus panne kreeg en een van de muzikanten frost bite kreeg besloot Buddy een vliegtuig te pakken. Samen met Ritchie Valens (van de hit La Bamba), die zijn plek won met een muntje opgooien van muzikant Tommy Allsup. Waylon Jennings stond zijn plek af aan ‘The Big Bopper’ omdat hij griep had.
Vlak na het opstijgen met winterweer en een onervaren piloot stortte het vliegtuig op 3 februari 1959 neer in Clear Lake, Iowa. Niemand overleefde het.
Buddy's leven was net begonnen. Zijn vrouw was destijds zwanger en kreeg door het trauma een miskraam. Ze ging moedig door en houdt nog altijd zijn herinnering levend met dit museum.
Buddy ligt met een kleine en eenvoudige grafsteen met de extra -e- terug in zijn achternaam, begraven naast zijn ouders.
Zijn iconische laatste zwarte bril werd onbeschadigd terug gevonden en ligt in het museum. Materialistisch bleef alleen dit van hem over maar zijn stempel werd voor altijd gedrukt met zijn onvergetelijke liedjes, waarvan Paul McCartney de rechten kocht.
Gelukkig was het niet zoals Don McLean ooit zong, 'The day the music died'. Integendeel, de rock 'n' roll was net begonnen.
De volgende dag staan we om half 6 naast het bed, een uurtje later stappen we fluitend op de motor in het ochtenddonker. Op naar de Four Sixes ‘6666’ Ranch! Bekend van de serie ‘Yellowstone’. Waar we om 09.00 een tour geboekt hebben.
Het is heerlijk fris en na een uur rijden zien we langzaam het licht aangaan boven The Texas Plains. Lori Lieberman zong ooit over ‘The Texas Skies’ en we begrijpen nu waarom.
De zonsopgang- en ondergang bevatten hier strepen in de lucht alsof iemand het met een penseel geschilderd heeft en vlak voor het écht licht werd geeft de zon ons een grote glimlach.
Auto’s zijn nog schaars. Overal om ons heen het grootse niemandsland van laagvlakte, afgewisseld met vuurrode rotsen en aarde.
Eenmaal in Guthrie blijkt dit een dorp te zijn waar 150 mensen wonen. Iedereen werkt of op een van de ranches in de omgeving, de school (dat een lagere- en middelbareschool in één is), het postkantoor of de Supply Store waar je wat kleine snacks kan kopen en heel veel souvenirs van de beroemde ranch.
Een vrouw die hier vier jaar geleden heen verhuisde met haar gezin, omdat haar man het watermanagement ging doen, kreeg na het succes van Yellowstone, het lumineuze idee om rondleidingen te geven.
Ranch-eigenaar Taylor Sheridan wil de tours expres klein houden want zijn serie-succes moet geen negatief effect hebben op het rustige leven van deze gemeenschap. Dus we zitten met drie man en onze super enthousiaste gids in een auto voor een echte Texaanse belevenis.
Niemand had ooit over tours nagedacht, want volgens hen is hier niks speciaals aan.
Generaties lang worden cowboys hier al grootgebracht. Zoons staan letterlijk op de bijrijdersstoel om van papa het vak te leren. Cowgirls zijn er niet. Dat zou de cowboys maar afleiden en dan kunnen ze niet zichzelf zijn. Voor vrouwen hebben ze respect dus wordt er in hun bijzijn niet gevloekt of geplast in de natuur. Wat een samenwerking dus onmogelijk maakt. Interessante theorie...
Maar wat doen cowboys eigenlijk?
Ze rijden elke dag met een pick-up en een paardentrailer inclusief paard naar een van de grootse weien waar vee (black angus) graast. Daarna gaan ze met een paard verder. Dat is uniek aan deze ranch. De meeste cowboys doen dit met auto’s, quads of zelfs drones. Maar omdat het hier zo droog is moet al het gras intact blijven voor het vee om te grazen. Dus mogen alleen paarden eroverheen. Daarom is haar man ook zo belangrijk met de waterbassins. Verder bekijken ze of de hekken intact zijn, het vee oké is en geven ze extra voeding met proteïne.
Er zijn acht cowboys op deze ranch, die 60.702 hectare beslaat. En deze ranch staat nog maar op de achtste plaats van grootste ranches in Texas!
Op 15 hectare graast één koe met haar kalfje. Deze ruimte is nodig zodat elk dier genoeg te eten heeft.
Ondertussen trainen ze ook hun paarden die ze kunnen verkopen uit naam van de ranch, waarvan zij een mooi percentage krijgen (hoeveel is niet bekend).
Maar de hele dag zijn ze alleen en dat vinden ze heerlijk. Alhoewel hun vrouwen eisen dat hun GPS aanstaat. Maar werkt dat niet, dan hebben de dames pech. Want dan zijn ze niet te vinden mocht er iets gebeuren. En dat komt nogal eens voor. Wanneer een paard bijvoorbeeld schrikt van een beest dan gooien ze een cowboy eraf en vertrappelen ze hem soms half. Vooralsnog zijn er volgens ons geen doden gevallen, maar gewonden des te meer.
Maar dit is hoe ze leven en ze willen niet anders. De prijs die ze betalen voor vrijheid. Zoals onze gids uitlegde: “This is not a job, it’s a way of life”.
Verder draait het leven van alle gezinnen om de kinderen en hun sportactiviteiten, met name football. Bijna elk dorpje in Amerika heeft een eigen highschool footballteam waar ze trots op zijn. Kroegen zijn er niet. “That only happend in the olden days, now we’re old”, zei onze hartelijke en informatieve 40-jarige gids resoluut. Bedenkelijk kijken wij elkaar aan. Ik ben benieuwd wat er straks gebeurt met deze stadse vrouw als de kinderen uitvliegen.
Dat cowboys een gezin hebben is een vereiste op de grote ranches. Geen gerommel dus zoals in ‘Yellowstone’. Dat zorgt voor drama denken ze. En daar zullen ze zeker gelijk in hebben. Elk gezin krijgt een huis, alle vaste lasten worden betaald, voor het personeel is er gratis ontbijt en lunch in de cateringruimte (chow house) en het hele jaar krijgen ze gratis vers vlees. En naast hun salaris, de mogelijkheid om wat paarden te verkopen. Dit gebeurt op alle ranches.
Taylor Sheridan, tevens de regisseur van Yellowstone, is sinds vier jaar, de eigenaar van deze ranch. Hij nam het over van een familie die dit bedrijf 150 jaar in hun bezit had. Behalve de olie in de grond. Dat is nog altijd in het bezit van dezelfde familie.
En de bijzondere naam? Eind jaren 1800 kocht de eerste eigenaar een stel koeien met een 6666 brandmerk op hun zijkant in plaats van hun flank. Een slim trucje tegen paardendieven want de zijkant kan je niet zo makkelijk bedekken.
Niemand weet dus waar de naam vandaan komt, maar de eigenaar heeft het nooit meer veranderd.
De cowboys hebben hun werkpaarden en dan zijn er de gloriepaarden, de ‘quarter horse’ raspaarden. Daarom is deze ranch ook bijzonder. Naast dat ze de paarden fokken en verkopen voor exorbitante bedragen runnen ze ook een veeartsen-centrum. Hiet worden de paarden kunstmatig geïnsemineerd, zodat dit ras generaties blijft bestaan.
Deze paarden zijn een stuk kleiner dan de onze en heel veel gespierder. Dit komt door de unieke zijwaartse bewegingen wanneer ze het vee in bedwang moeten houden. Net als heel snel stoppen met een paard. Dit doen ze ook bij cutting wedstrijden, waar Taylor graag aan meedoet. Hij betaalt deze dure hobby met zijn andere passies, regisseren en acteren.
Zoek ‘Cutting horses’ of ‘Taylor Sheridan cutting horses’ maar eens op bij YouTube. Dan zie je wat ik beschrijf.
Foto's nemen van de speciale paarden was dan ook niet toegestaan. Alleen professionele fotografen mogen dat zodat ze, dit is geen grapje, goed in beeld worden gebracht.
Het is een hele bijzondere beleving om op zo’n werkende ranch te lopen. Maar ook om te leren hoe deze kleine gemeenschap werkt. Vlak voor vertrek komen we een jonge cowboy in wording tegen. Geruit overhemd, cowboyhoed- en dito laarzen en brede glimlach met hagelwitte tanden. Klaar voor de toekomst in zijn dorp.
Net zoals de vele generaties hiervoor.
