Een zelfrijdende taxi tijdens Halloween in San Francisco
Frisco Bay
San Francisco, de stad waar sereniteit de boventoon voert.
We rijden over de drukke snelweg San Francisco binnen en daar ligt ze te schijnen in het felle en zeer warme zonlicht. Dé brug daterend uit 1937 met de international orange kleur dat zichtbaarheid geeft in de mist.
Maar wij Nederlanders weten toch echt beter wat oranje is. Want wij noemen dit gewoon rood hoor.
Ik reed er ooit eerder overheen maar deze keer rijden mijn man en ik allebei op onze eigen motor. Dat voelt toch net een beetje anders. Als twee koningen rijden we naast elkaar, met een brede grijns, onder de hooggespannen kabels van de wereldberoemde Golden Gate Bridge.
We rijden de stad dan ook meteen uit, genieten van het uitzicht op de stad. En gaan er vervolgens nogmaals overheen. We zijn er nou toch.
's Avonds zien we vanaf een bankje op de gezellige promenade bij Crissy Field de zon, achter het grote rode gestalte in het water van de baai zakken.
Zachtjes zingen we “Sittin on the dock of the bay, watching the tide roll away….We left our home in Holland, headed for the Frisco Bay” .
Natuurlijk mag je de overige toeristische dingen zoals Fisherman's Wharf met de gezellige zeehonden en winkels, maar ook zeker de beroemde Alcatraz gevangenis niet overslaan. Dat deden we ook niet. We gingen erheen op Halloween notabene...
Maar we willen nu vooral de stad ervaren in plaats van bezoeken.
Geen stad die ons zo gezond maakt als deze. Want het is hier constant heuvel op. Of af wanneer je geluk hebt.
We lopen langs alle karakteristieke huizen die aflopend op heuvels staan. We gaan een stukje over Lombard Street, dat ze ‘the crookedest street in the world’ noemen. En we moeten toegeven, het is kort maar met zeer krappe bochtjes. De auto’s gaan er stapvoets doorheen.
Ik spreek onderweg wat mensen aan bij een daycare die graag met hun Halloween-kostuums poseren voor de foto. Zij vertellen over een trick or treat festijn in één van de afgesloten straten. Zo vieren we Halloween. Zittend op de trappen van een huis kijkend naar verklede ouders en kindjes, die de huizen in de straat afgaan voor snoepjes. De één is nog schattiger dan de ander. Voor de volwassenen wordt er een gezellig wijntje geschonken. Het is voor stadse begrippen allemaal heel gemoedelijk, veilig en lief. San Francisco is overduidelijk een stad waar diversiteit en veiligheid de boventoon voert.
We vervolgen onze lange wandeling, weer omhoog! Op naar Chinatown. Helaas zijn de winkels dicht maar we vinden een restaurant waar veel mensen zitten onder het felste TL-licht. In Aziatische landen is de gouden regel vaak: hoe meer TL-licht, hoe beter het eten. Dus smullen maar!
Maar we hadden nog een wens. Namelijk meerijden in een Waymo Jaguar. Een zelfrijdende taxi. Maar helaas kan dat alleen met een app waar je een Amerikaans nummer voor nodig hebt. Hoe gaan we dat doen? Ik trek de stoute schoenen aan. Naast ons zit een Japans stel te eten, die ik vriendelijk aanspreek. “May I ask you a blunt question? Do you have the Waymo app?”
Nou ja, je snapt de rest van de vraag. Zij boekten een Waymo, wij betaalden hen cash en wat extra. Aangezien je met de telefoon die boekt de deur moet openen wachtten ze, heel lief, samen met ons.
En dan stap je in. De auto begroet ons met ‘Happy Halloween!” Je drukt op start en daar gaan we. Het stuur beweegt, er wordt keurig en kalm geremd bij elk zebrapad en stoplicht. Met optrekken voel je de kracht van de auto maar er zit niemand! Het is de beste ‘chauffeur’ die we ooit meemaakten. Vele mensen mogen hier een voorbeeld aan nemen. Je kunt zelfs je eigen muziek kiezen.
Is het gek? Ja natuurlijk, maar ook weer niet. Het went heel snel. Een bizarre gewaarwording! Heel bijzonder om mee te maken en toch hopen we dat dit niet de toekomst wordt. Want vele mensen zullen hun baan verliezen en er gaat weer een persoonlijk tintje van de wereld af.
We doen nog wat drankjes tijdens de ‘Halloween Pub Crawl’ in onze gezellige buurt Cow Hollow bij Union Street. Of althans, de 20-jarigen hangen overal met de benen naar buiten en de straten staan bomvol. Er rijden volle bussen aan met allemaal verklede studenten. Met iets gewaagdere kostuums dan eerder deze avond…
Wij zitten er niet verkleed tussen en kijken naar de gezelligheid die onderling van alles belooft.
We sluiten de dag af in restaurant The Brazen Head, tegenover ons Capri Motel dat niks veranderd is sinds de stijlvolle jaren 50.
Er hangt geen naambord, maar iedereen kent het. Donkerrode leren stoelen, weinig licht en echte barmannen met witte overhemden, die vliegensvlug de beste cocktails serveren. Reserveren in de kleine plek kan niet maar ze koken door tot middernacht. Dus neem plaats aan de bar, bestel een drankje en begin een gesprek met de buurman/vrouw waarmee je schouder aan schouder zit.
Wie weet waar de avond je brengt.
