Oase van rust in Montréal
Zowel Franse als Britse invloeden
Montréal of ook wel Monréal genoemd, naar de berg Mont Royal, is de grootste stad van provincie Québec en na Toronto, de grootste stad van Canada. Is dat te merken? Absoluut niet.
Deze stad is juist een oase van rust. Brede straten, weinig verkeer. En het verkeer dat je ziet is voornamelijk elektrisch. Dus ook daar worden geen geluidsdecibellen overschreden. Er wordt niet getoeterd en nergens hoor je de alom bekende ambulance/politiegeluiden zoals in andere steden. Er zijn zelfs stukken waar je even op straat kan lopen zonder omver gereden te worden door agressieve bestuurders. Het looptempo is niet haastig en in het zakendistrict vind je geen mens op straat. Geen idee waar de lokale mensen zich bevinden.
Misschien heerst hier net zo'n vakantie-uitloop als in Parijs in augustus?
Dat is overigens niet de enige overeenkomst met la belle Paris. De metrostations hebben dezelfde geel en groene 'Metropolitain' bordjes in de kenmerkende gotische stijl. De straatnaambordjes zijn sfeervol rood en met wat fantasie zie je een lantaarnopsteker de lichten van de klassieke lantaarnpalen ontsteken.
En ook hier bevindt zich een indrukwekkende Notre-Dame en een St.Sulpice kerk. Alles is alleen wat ruimer opgezet zoals het Canada betaamt. Overal heerst hier een gevoel van immense ruimte. En dus niet alleen in de natuur. Hier zijn geen smalle straatjes maar lekker breed, zonder de charme te verliezen. Het beste van beide werelden dus.
Ondanks dat de voertaal hier Frans is zijn ook de voormalig Britse invloeden goed zichtbaar. Sommige gebouwen lijken net van die romantische 'cottages'. Tussen de muren van Rue Saint-Amable luisterden we naar twee van de vele straatmuzikanten die de kalme sfeer nog meer jeu geven.
Maar het zijn niet alleen muzikanten. Ook andere straatartiesten zien we veelvuldig. Met name op Place Jacques-Cartier waar het afgeladen vol is met restaurants en terrasjes. René mocht, tot zijn grote blijdschap, zelfs even meedoen. Helaas mogen de filmpjes niet getoond worden....
We nuttigen een verkoelend drankje op het hippe dakterras van rooftopbar Perché. Loungemuziek, te dure cocktails en jongeren zonder gesprekken maar allemaal buigend over hun telefoon is niks voor ons. Maar het uitzicht over het plein en de bruisende haven met reuzenrad en zipline maakt alles goed.
Dus de volgende stop was lekker struinen langs de boulevard.
In het zakelijk district blijft de rust overeind. Geen komen en gaan van haastige mensen en taxi's die je van de sokken rijden. Wel wolkenkrabbers maar niet op elkaar gebouwd waardoor het verstikkende gevoel uitblijft.
Daar vinden we een lokaal restaurant genaamd Vallier. Wederom ingericht als een bistro in Parijs. Heerlijk eten en een dito sfeer.
Dus wat is het eindoordeel? Montréal is een rustige en sfeervolle stad. Je hoeft er niet voor om te rijden, maar kom je er langs, ga er dan zeker heen. Ook om aan deze kant van het tweede grootste land ter wereld eens een andere stad te bezichtigen dan het bekende Toronto. Overal heerst een lekker rustgevend en loom zomergevoel. Eigenlijk zoals overal in Canada. Een land van rust, ruimte en vrijheid.
