Muziek raakt hartsnaren in het Canadese Lunenburg
Lunenburg, Nova Scotia
Tijdens het turen op onze echte papieren kaart zagen we iets opvallends. Een klein stipje met de naam Lunenburg. Het zal toch niet? Jawel, de naam Lunenburg wordt niet alleen trots gedragen door mijn wederhelft (en door mij natuurlijk), maar er bestaat een heus Unesco Werelderfgoed stadje met dezelfde naam. Dat konden we niet overslaan!
De naam prijkt overal op. En dat terwijl er geen Lunenburg in de dorpsarchieven te vinden is. In tegenstelling tot andere namen van dorpelingen die we hier overal terugvinden. Het dorp is alleen maar vernoemd naar George I, die hertog was van het keurvorstendom Brunswijk-Lüneburg in Duitsland en van 1714 tot 1727 koning van Groot-Brittanië en Ierland. Toch leuk om te weten dat er blauw bloed door de aderen van onze familie stroomt.
In 1753 is dit stadje ontstaan door het samenvoegen van Duitse, Zwitserse en wat Hollandse protestantse kolonisten. Unesco beschouwt Lunenburg als een voorbeeld van de succesvolste geplande Britse nederzetting. En alle huizen zijn nog precies zoals toen. Victoriaanse houten pareltjes met veranda's en allemaal in een felle kleur geschilderd. De één nog mooier dan de ander.
Met een liefelijk trekpondje nemen we een prachtige korte route langs het water en worden meteen blij bij het zien van de vrolijke kleuren.
Vaak zijn kleine dorpen in Canada best rustig maar hier is overal reuring. En tegelijkertijd de bekende relaxte sfeer die we overal tegenkomen. Aan alles is te merken dat de visserij hier de boventoon voert. Monumenten voor de verloren mensen op zee, bordjes op de kleurrijke huizen met een verwijzing naar een kapitein of scheepstimmerman die er ooit woonden en in een van de kerken zijn zelfs stuurwielen verwerkt in het interieur. En de verwijzingen naar het beroemde schip Bluenose II zijn ook niet te missen.
We vallen met onze neuzen in de boter. Want voor de 40e keer was het jaarlijkse Lunenburg Folk Harbour Festival aan de gang. Muzikanten en bands treden overal op. Voornamelijk in kerken waarvan de meeste gemaakt zijn van hout. Zoals de kerken in Scandinavië.
Prachtig gezongen en gespeelde Gaelische klanken verwarmen onze ziel. En we dansen de houten vloerplanken omhoog op swingende folk deuntjes.
Maar ehm, Gaelisch? Dit is Canada. Klopt, maar net zoals Noord-Amerika is het huidige Canada gesticht door pioniers afkomstig uit onder meer Engeland, Frankrijk, Duitsland, Nederland en aan deze kant vele Ieren en Schotten. Met geweld en de verspreiding van ziektes namen zij het land over van de oorspronkelijke bewoners, diverse Indianen-stammen.
Of zoals ze hier genoemd worden; First Nations. Een toepasselijke en eerbiedige naam, die ze na jarenlang geweld, moord en uitroeing van hun cultuur, eindelijk toebedeeld kregen. Omdat zij letterlijk de eerste waren.
De Ieren en Schotten namen hun rijke muziek mee toen ze hier arriveerden voor een nieuw leven. En legden hiermee tevens de basis voor de huidige countrymuziek.
Muziek die onze hartsnaren raakt en verbindt.
Vooral dat laatste is in deze tijden het belangrijkste motto van dit festival. En zo moet het ook zijn. Verbinding en vriendelijkheid zijn kenmerkend voor Canadezen (afgezien van de historie met de First Nations).
Alle mensen zijn beleefd, vriendelijk en oprecht geïnteresseerd. Inclusiviteit staat hier inmiddels hoog in het vaandel. Ook hier lopen overal diverse mensen en heerst er een gevoel van saamhorigheid en veiligheid. Maar het zit ‘m ook in details. Zoals de trotse aanwezigheid van de regenboogvlag op meerdere kerken. United voices stond er op de bijbel van zo'n zelfde godshuis. Beter kon ik het niet verwoorden.
Aan het eind van de dag laten we het festival zonder ons doorgaan. En nemen plaats op één van de overvolle terrasjes, uitkijkend over het liefelijke haventje. Vroeger de grootste bron van inkomsten. De visserij is er nog maar minder groot dan voorheen. Maar de vis wordt wel goed gegeten!
Volledig tot rust gekomen genieten we hiervan en laten ons de witte wijn goed smaken. Natuurlijk met mate. Want terwijl we de ondergaande zon tegemoet rijden op onze stalen paarden kunnen we een grote glimlach niet onderdrukken.
Een dag met elkaar, goede muziek, vriendelijkheid, goede gesprekken, lekker eten en een prachtige motorrit terug naar onze Airbnb. Meer hebben we niet nodig.
Of nou ja toch wel, ons mooie gezin en overige dierbaren thuis. Want zonder hen is uiteindelijk niks compleet.
Lees hier meer over het eiland Nova Scotia.
En lees hier meer over First Nations.
