Vriendelijkheid en verhalen op het Canadese Nova Scotia
Dome glamping, romantiek en de beste koekjes
Nova Scotia is een parel. Vergezichten over de zee, bossen en kronkelende wegen. Voor motorrijders een must. Maar ook met een auto of camper een walhalla.
En laten we de grote historie en muziekinvloeden niet vergeten. Want naast de First Nations (Indianen) hebben ook de Ierse en Schotse pioniers een grote stempel op dit gebied gedrukt.
Na het bezoeken van het pittoreske stadje Lunenburg (lees er hier straks meer over), stoppen we in de hoofdstad Halifax, waar we alles leren over het ontstaan van het huidige Canada.
Oost-Canada was de poort naar een nieuw leven voor diverse Europeanen, maar ook het moedwillig uitroeien van de First Nations bleef niet onbesproken. Iets waarvoor uiteindelijk excuses zijn aangeboden en iedereen nu meer samenleeft. Nooit meer zoals het was maar er wordt oprecht aan gewerkt door meer ruchtbaarheid aan deze prachtige culturen te geven. De geschiedenislessen en musea vertellen nu het echte verhaal en op vele menukaarten en bij evenementen wordt duidelijk gemaakt op welk voormalig grondgebied er iets gedaan wordt. Maar ook bijvoorbeeld festivals van deze diverse culturen staan meer in de aandacht.
Dit alles creëert eindelijk besef en aldus verbinding.
En zoals zij goed weten. De natuur in dit land is ongekend en overal de baas. Ook de huidige Canadezen leven met de natuur en haar uitgesproken seizoenen. Het is misschien niet zo groots zoals The Rocky Mountains in het westen, waar de meeste toeristen heengaan. Maar desondanks zeer indrukwekkend.
De hele dag rijden we door bosrijke gebieden met uitzicht over de Atlantische Oceaan. Vandaag slapen we op een plek waar we zelfs deel mogen uitmaken van deze prachtige omgeving.
Op Murphy's Camping by the Sea bij Murphy's Cove arriveren we tussen de gigantische campers. Dit lijkt niet te kloppen? Maar al snel wordt duidelijk dat het laatste stuk te voet moet. We slepen onze tassen een heuvel op en worden omvergeblazen door wat we aantreffen. Een dome-tent, oftewel met panoramisch zicht, uitkijkend over de zee. Geen buren, alleen natuur en volledige stilte. Off-grid noemen ze dat, maar dan wel met een schoon bed, koffiezetapparaat, koelkastje, een batterij voor stroom en een kleine watervoorraad. Alles is aanwezig, behalve handdoeken. Die hebben we dan maar ‘geleend’ van de vorige slaapplek. En een, zoals de Australiërs zeggen ‘Dunny’, of zoals wij zeggen ‘schijthuis’ onderaan de heuvel. Maar hoe romantisch de houten dixi er ook uitziet, ik geef de voorkeur aan de natuur onder de sterren.
Elke ochtend worden we gewekt door het zonlicht en het zingen van de vogels. Overdag, wanneer de temperatuur iets milder wordt, kajakken we langs een paar van de 1000 (!) eilanden die de camping omringen.
's Nachts willen we eigenlijk niet slapen omdat we optimaal willen genieten van de fonkelende sterren en de maan die als nachtlamp dient.
Dankzij onze open deur met een gaasje worden we in slaap gesust door het geluid van een zoemende vuurtoren, kabbelend water, de zachte oehoe van een uil en de streling van de koele wind over onze huid.
Met weemoed laten we dit paradijs achter ons. Onderweg wanen we ons even in 1867 in het historische stadje Seabrooke, waar alle gebouwen en oude ambachten intact zijn gehouden.
Inmiddels voelen we het zweet naar plekken glijden waar het niet moet zijn. Dus stoppen we bij een, op het eerste gezicht, klein tankstation-achtig winkeltje. Niks blijkt minder waar. Wij oververhitte motorrijders worden warm onthaald in een winkel die al ruim 100 jaar bestaat. Vroeger natuurlijk als general store. Tegenwoordig als een winkel waar het hele dorp trouw aan blijft.
Gary's Groceries wordt zeven dagen per week gerund door een echtpaar, Gary en Deborah, beiden rond de 70. Alleen op Kerstmis en Boxing Day (Tweede Kerstdag) zijn ze vrij. Ooit, wanneer ze écht oud zijn, neemt hun dochter het over.
Hun vakantieplek is 40 minuten verderop. Dat is ver genoeg.
Gary nam de winkel veertig jaar geleden over van zijn voormalige baas. Maar het enthousiasme en de passie fonkelen nog altijd in hun beider ogen. Vooral wanneer ik opmerkt dat het hier wel erg lekker ruikt. “Of course dear, those are our homemade cinnamon buns. We sell them in a sixpack, but these come straight out of the oven. I’ll add some cheese and it’s my treat!”
Dit bevestigt maar weer waarom lokale ondernemers zo belangrijk zijn.
De gemeenschap is klein in Havre Boucher. Want ook onze bed and breakfast wordt gerund door vrienden van Gary en Deborah. Tevens blije baby boomers. Dat positieve is kennelijk kenmerkend voor 'The Maritimers', de bewoners van Nova Scotia.
Een lange oprit leidt ons naar een authentiek Canadees houten ranch met veel grond en uitkijkend over de Atlantische Oceaan. We worden warm verwelkomd door Shelly, Neil en hun vrolijke hond. Knusse kamers met een bed vol dikke kussens maakt alles nog gemoedelijker. Een terrasje en een zeer propere badkamer waar elk toiletartikel voorradig is. Shelly is een ware gastvrouw en dan hebben we haar uitgebreide, verse en gezonde ontbijt nog niet eens geproefd. Dit is hotel-waardig!
Neil heeft Iers bloed en honderden verhalen. Mits je erom vraagt. Anders houdt hij, zoals het Canadezen betaamt, beleefd afstand. Ze zijn allebei enorm fit, bewegen veel en eten gezond. Neils moeder mocht 100 worden. Dat is ook hun doel.
Hij vertelde dat ze allebei hier vandaan komen, maar voedden 40 jaar lang hun dochters op, aan de westkant van dit grootse land. Nadat dit volbracht was lonkten hun wortels. Hij, een professioneel timmerman, bouwde hun droomhuis waar alles piekfijn klopt. Of zoals hij zelf romantisch beschrijft, na 40 jaar bracht hij haar thuis.
De oceaan lonkt naar ons, dus een frisse avondplons kan niet uitblijven. In een zee die zo kalm is als een meer en niet zout is. Op het kiezelstrand zien we Gary en Deborah van de winkel zitten. Twee stralende mensen, zittend op campingstoeltjes, temidden van al hun kinderen en kleinkinderen. Ze zwaaien hartelijk en wijzen vol trots naar al deze rijkdom om zich heen.
We drogen onze onze haren en glippen terug in de spijkerbroek. Op naar een pittoresk en zeer lokaal visrestaurant waar we smullen van alle lekkernijen.
Eenmaal terug op ‘onze’ ranch genieten we van het laatste avondlicht op onze porch met uitzicht totdat de muggen elk stukje huid wisten te vinden. We schuiven in ons bedje, net als de lieve huishond, die zich ook terugtrekt in zijn eigen huis mét een… porch.
