Bladergoud in de zuidelijke Rocky Mountains
Indian Summer
Mijn hele leven wilde ik al eens de 'Indian Summer' meemaken in Canada of Amerika. Tijdens deze reis had ik dit uit mijn hoofd gezet want plannen was geen optie. Maar ik had nog geen idee wat ik tegen zou komen in de grandioze Rocky Mountains, ook wel liefkozend 'The Rockies' genoemd.
Een bergketen van 4800 km lopend vanaf het zuiden in de Amerikaanse staat New-Mexico tot in provincie British-Columbia in Canada. Velen pakken dit hooggebergte erbij wanneer ze reizen aan de westkant van Canada. Wij starten in het zuidelijke New-Mexico.
Begin oktober vertrekken we vanaf het slaperige dorpje Cimarron. Onze motel-buren blijken een vrolijke 60-jarige tweeling uit Texas te zijn. Olijk, stralend en vol levenslust delen zij hun motoravonturen op een BMW en een Suzuki.
En zoals een echte Texaan betaamt, trotseren ze de wegen met een Glock-pistool in een holster aan de riem. “Better safe than sorry, I hope I never have to use it!” antwoordt één van de broers wanneer ik vraag waarom hij dit meeneemt.
Dat hopen wij ook.
De natuur is ons goed gezind want het weer is fris en de zon duwt haar zonnestralen steeds verder door de dikke deken van naaldbomen groen. Om zich vervolgens volledig te laten zien boven op het plateau waar we kilometers lang in een weidse lege vlakte te rijden, maar wel met de bergen als uitzicht. Waar we skidorpen zoals Eagle Nest passeren. Hoef ik niet veel over uit te leggen. Het concept is hetzelfde als in Tirol.
Niet lang daarna vervolgt de weg door nog meer bergen en worden we verrast door de eerste tekenen van sprankelend herfstgoud. Dat wordt nog grootser wanneer we het toepasselijke bord ‘Colorful Colorado’ passeren. Alles is daarna nog kleurrijker met wat bosjes rood ertussen.
We eindigen de dag in het karakteristieke voormalige mijnstadje Durango. Ontstaan in 1881 toen de treinrails werd aangelegd. De verbinding tussen de mijnen en de stad. Het oude treintje rijdt nog steeds als toeristische trekpleister naar het volgende stadje Silverton, maar aangezien we zelf die richting oprijden, slaan we het over.
Veel mensen bezoeken Durango in deze tijd vanwege de herfstkleuren. Maar helaas is ook het jachtseizoen geopend, waar je op de weg gelukkig niks van merkt. Misschien wel op één van de vele hike trails, maar dit is vast allemaal heel gereguleerd.
Je zou zelfs kunnen blijven want in de winter is dit de uitgelezen plek om te skiën. Dat kan ook in het nabijgelegen beroemde Aspen, maar wij verkiezen deze plek.
We worden betoverd door dit historisch uitziende stadje met een hoofdstraat vol sfeervolle houten gebouwen en karakteristieke gevels. Waar allemaal leuke restaurants mét terrasjes en liefelijke onafhankelijke winkeltjes in zitten. Heel bijzonder want Amerikanen gaan vaak prat op ketens en eten doen ze het liefste binnen in de airco. Met uitzondering van de grote steden natuurlijk.
Door de straat heen staan sierlijke bomen waar de bladeren licht lijken te geven. Het uiterlijk is zoals je het kent uit Amerikaanse bergstadjes in films. Maar de sfeer voelt gemoedelijk en kosmopolitisch Europees.
Als je budget het toelaat slaap dan zeker in het authentieke General Palmer Hotel of Strater Hotel. Twee Victoriaans uitziende hotels met dikke tapijten, veel hout, ouderwetse liften met een groot hekwerk ervoor en glas-in-lood. Alsof je in 1887 bent beland.
Wij deden alleen een drankje in de saloon van het Strater Hotel. Ingericht met een houten toog met spiegel erachter en een 'honky tonk' piano. En ja mensen zitten hier echt met een cowboyhoed.
Als diner verorberen we geen Amerikaanse hap maar worden we aangenaam verrast met eten uit de Himalaya in 'Himalayan Kitchen' aan de hoofdstraat. Het toont precies hoe divers dit stadje is.
Eigenlijk waren we na al het moois van gisteren al verzadigd. Maar we hadden geen idee wat er nog komen zou.
Dit deel van The Rockies heet The San Juan Mountains en wij rijden dan ook de San Juan Skyway. Een loop van 380 km, die hier begint. Op het moment dat de weg lichtjes stijgt verlicht de zon het geel van de bladeren tot goud en stiekem zien we al wat dieprode stukjes.
Halverwege ligt Silverton. Tevens een oud mijnstadje. Hier gaat dus het oude stoomtreintje uit Durango heen. Er wonen maar 500 mensen en het bestaat eigenlijk maar uit één hoofdstraat met wederom liefelijke gebouwen en gezelligheid. Minder groots en toeristisch dan Durango.
En die ene straat bevat ook een Harley-winkel. Geen dealer, alleen merchandise. Waarom? Omdat dit de hoogste Harley winkel ter wereld is! Ja ja marketing is alles en ook wij kunnen het weer niet laten. De zoveelste Harley-shirtjes verdwenen in de tassen….
De verkoopster legt uit dat we precies op tijd zijn. Volgende week gaat alles tot en met maart dicht. Alleen de grocery- en hardware store blijven open. En wanneer de sneeuw komt sluit ook de toegangspas. We zagen onderweg inderdaad overal slagbomen, die nu nog omhoog staan. Een merkwaardig iets maar ook wel bijzonder dat dit tegenwoordig nog kan. Lekker veel rust of ietsje te veel?
Jullie mogen het zeggen.
Het cadeau is kennelijk nog niet ver genoeg uitgepakt. Want daarna beginnen de bergpassen. Geen smalle pasjes zoals in Europa maar juist brede, perfect geasfalteerde wegen. En toch prachtig kronkelend om de majestueuze bergreuzen heen. Een walhalla voor motorrijders dus!
Dit beroemde stuk noemen ze ‘The Million Dollar Highway’ en loopt tot het volgende mooie stadje Ouray. We stijgen tot 3 km hoogte en dat zorgt voor spectaculaire vergezichten. En bijna nergens vangrails. Ook heel apart in het vaak overbeschermde Amerika.
Bij het uitkijkpunt ‘Switzerland of Colorado’, zo noemen ze Ouray, worden we toepasselijk verrast door U2 met ‘A Beautiful Day’ uit de speakers.
Ouray heeft hetzelfde ouderwets liefelijke uiterlijk. Met wederom vele kleine winkels en gezellige restaurants. Volledig omgeven door The Rockies. Dus we besluiten te blijven. We vinden een parel van een bed and breakfast, daterend uit 1890. Je kent het wel. Krakende houten vloeren, dik tapijt en lage houten deurtjes.
Na een lekker bakkie op de, door ons immer zo geliefde veranda laten we ons in het gloeiend hete water van één van de natuurlijke hot springs glijden.
Warmte aan ons lijf, frisse berglucht in onze longen en uitzicht op de majestueuze bergen. Ultiem geluk.
De ochtend begint met ijs op de zadels. Het is dus even lekker koud, maar ouderwets handen warmen aan mijn cilinders doet wonderen! Na een uur warmt het op. Maar de frisheid blijft gelukkig.
Gisteren ontmoetten we in een van de hot springs een stel die ons vertelde over Telluride. Hij woonde daar in de jaren 90, toen het nog wild en vrij was. Nu is alles overgenomen door de miljonairs. De meeste huizen koop je niet onder een miljoen dollar. Bijna duurder dan New York!
En dat merk je. Het is een mooie plek maar het mist de sfeer van de voorgaande stadjes. Leuk weetje is dat Butch Cassidy and the Sundance Kid, van de gelijknamige film, hier beroemd werden door hun eerste bank te overvallen.
Maar ja zoals met alle huizenprijzen gaat alles om locatie. En dat is hier geweldig. Telluride ligt in een ‘box/horse shoe canyon’, helemaal omgeven door bergen en één weg erin en eruit. En je hebt toegang tot hele dure skigebieden zoals ‘Mountain Village’. Ooit gebouwd door een ski-enthousiasteling. Op aanraden van dat stel nemen we de gondel naar dat dorp. Inderdaad een mooi uitzicht bij de tussenstop ‘San Sophia Station’ op een hoogte van 3,3 km. Maar verder is het keurig modern en een karakterloos dorpje.
Snel weer onderweg dus.
Tja ik durf het bijna niet meer te schrijven. Maar vanaf daar overstijgt de natuur wederom onze verwachtingen.
Perfecte wegen die ons leiden door een schilderij van nog meer gouden vergezichten met roodtinten ertussen. De weg wordt omgeven door hoge rode rotsen.
Elk stuk is nog spectaculairder dan het andere. Bij elke bocht roepen we weer ‘oh en ah’ naar elkaar. We komen ogen tekort en voelen ultieme vrijheid.
Zoals je dat het beste voelt op een motor. Een 4D-ervaring zonder ramen en deurposten. Panoramisch zicht en alle overige zintuigen wagenwijd open.
Het rijden zorgt voor een ongekende cadans, bijna een trance, met blanco gedachten en volledig afgeleid door alles wat we zien. Met de zachte klanken van Eddie Vedders 'Into the Wild' liedjes als soundtrack.
Deze grootse natuurschoonheid ontroert tot diep van binnen en maant ons tot volledige stilte.
