De schoonheid van cultuur en landschap van Native Americans
Mesa Verde National Park, Monument Valley, Four Corners Monument en Zion
Wanneer je de staat Utah aandoet zijn er zoveel natuurparken te aanschouwen dat je tijd tekort komt. Wij zagen er al een paar op eerdere reizen en deden nu het volgende deel. We beginnen met de minst bekende.
Vanuit het kleine dorpje Mancos rijden we vrijwel direct Mesa Verde National Park in. Spaans voor 'groene tafel' vanwege de immens groene plateaus in dit gebergte.
Rond 1200 woonden hier de 'Pueblo Native Americans'. Een volk met diverse talen en gebruiken.
Spaanse kolonisten probeerden ooit het Christelijk geloof aan hen op te leggen en hen te koloniseren. Maar hier gingen ze fel tegenin en de Spanjaarden werden krachtig verdreven.
Nog veel later werden de ‘Pueblo Indians’ helaas alsnog verdreven en nu wonen vele afstammelingen van hen in de staten New Mexico en Arizona.
Na een indrukwekkende bergweg zien we de unieke 'cliff dwellings' waar zij vroeger woonden. Dorpjes met meerdere lagen, volledig gebouwd in een rots. Helaas kunnen wij door 'The Government Shutdown' alleen een dorp of afstand bekijken. Maar het is enorm vakkundig gebouwd en speciaal om te zien.
Voor de afstammelingen van de 'Pueblo Americans' blijft dit een heilige plek omdat zij hier hun voorouders voelen. Hier staan we, uit eerbied, even letterlijk bij stil.
Na 90 prachtige kilometers in het park vervolgen we onze weg door meer Native American land. Hoe groter de rotsformaties worden, hoe meer we voelen dat we door eeuwenoud gebied en langs bijbehorende culturen rijden. Ook de staten wisselen zich af.
We begonnen in Colorado, daarna een stukje New-Mexico en Arizona en eindigend in Utah in het dorpje Bluff.
Natuurlijk slaan we het 'Four Corners Monument', waar we tegelijkertijd in de voorgenoemde vier staten staan, niet over. Bijzonder natuurlijk, maar een enorm toeristische trekpleister waar we snel weer vertrekken.
We slapen in het lekker ouderwetse Mokee Motel. Niet saai gestyled maar juist sfeervol ingericht volgens de smaak van de eigenaresse. Met Native American-invloeden. En stoeltjes voor onze kamer. Daar zijn we gek op! Dus na een smakelijk etentje bij de buren in het Comb Ridge restaurant met sfeervolle tuin, sluiten we de mooie dag af met een wijntje op ons terrasje. Zittend tussen de kamer en onze motoren in. En zo hoort het.
Waarom slapen veel mensen in Bluff? Omdat dit de toegangspoort is tot het wereldberoemde Monument Valley. Er loopt één geasfalteerde weg doorheen. De rest van de wegen zijn alleen toegankelijk met 4-Wheel drives. Begeleid door Navajo Native Americans. Vast en zeker de moeite waard. Maar met onze Harley-Davidsons moeten we ons aan het strakke asfalt houden. En dat is zeker geen straf!
Route S163 van Bluff, via Mexican Hat naar Kayenta is een adembenemende weg leidend door een gebied met 50 miljoen jaar oude diep rode rots-formaties. Die vaak als een koning alleen in het landschap prijken. Hoe de natuur dit gecreëerd heeft dankzij wind- en watererosie, het mag een wonder heten. Ertussen ligt deze weg vergezeld door vergezichten en eindeloze leegte.
Met af en toe woontrailers met pick-up trucks voor de deur. Want dit gebied is ook een Navajo-reservaat, de oudste stam in Noord-Amerika. Zij zijn hier de baas.
Elk reservaat heeft zijn eigen president, sheriff en wetten. Behalve bij grote misdaden zoals moord. Dan gelden de nationale wetten.
Zo is bij de Navajo alcohol en gokken verboden. Heel slim, aangezien deze Westerse verleidingen helaas vele Native Americans verslaafd hebben gemaakt. Eerst omdat zij het niet kenden. Daarna door de wanhoop van hun huidige bestaan. Want leven op een reservaat is geen echte vrijheid.
De Native Americans waren vanaf 1776 allesbehalve blij met de komst van de pioniers of eigenlijk kolonisten, bij de 'ontdekking' van hun land. Alles werd hen afgepakt en ze werden stelselmatig uitgeroeid. Moord, verkrachting, het afnemen van hun land en de verspreiding van meegenomen Europese ziektes. En dat is alle tragedie heel kort samengevat.
Wij koesteren een diep respect en bewondering voor de Native American culturen. En alles wat de kolonisten hen hebben aangedaan had nooit mogen gebeuren. Ze hadden gewoon uit dit land en Canada weg moeten blijven.
En toch dachten we tijdens het rijden ook aan dezelfde pioniers. Want ook hun historie ligt hier. De mensen uit Europa, die vanaf schepen in het oosten richting het westen trokken. Op zoek naar een beter leven.
Ze trotseerden talloze gebieden door hoge bergen en lege vlaktes. Regelmatig gepaard met extreme weersomstandigheden. Groepen mensen, soms te paard en nog vaker te voet. Een grote karavaan met hun hele huisraad erin. Ziektes en de dood lagen op de loer. Zich voortslepend door onbekend gebied met de nodige gevaren, zonder bekende eindbestemming.
Het is een heel dubbel iets. Want om zo'n ontdekkingstocht te ondernemen is lef, moed en doorzettingsvermogen nodig. En het was destijds begrijpelijk dat ze zochten naar een beter bestaan dan de soms barre omstandigheden in Europa.
Wat ze daar voor over hadden is bewonderenswaardig en het verklaart de harde overlevingsmentaliteit die de meeste Amerikanen nog altijd bezitten. Maar tegelijkertijd roeide het een gehele samenleving uit. Die er nog wel is, maar met restricties.
Heel veel stof om over na te denken dus, tijdens deze eindeloze kilometers.
De weg gaat niet alleen door Monument Valley maar het voorprogramma is eigenlijk nog mooier. Op een heel rustig gangetje van 80 km per uur zweven we over de weg. Iedereen haalt ons haastig in. Maar dat maakt niks uit, want door volledige rust wordt de kracht van dit stoere landschap pas écht voelbaar.
Aan het eindpunt in Kayenta, leren we een vriendelijke en trotse Navajo-chief kennen. Die ons de veelzijdige klanken van zijn taal leert. Aangezien ook vele woorden dezelfde betekenis hebben, gaat dit ons nog iets meer tijd kosten...
We krijgen een zeer smakelijke Navajo-taco voorgeschoteld in het restaurant waar we warm verwelkomd worden in de Navajo-gemeenschap. Heel erg speciaal om mee te maken dat zij hier volgens hun eigen cultuur leven. Zelfs de tijd gaat hier niet terug, zoals de Westerlingen wel doen. Maar hoe mooi het ook is om deze mensen te ontmoeten, het is en blijft een reservaat. En zo zou het niet moeten zijn.
De natuur was nog niet klaar met haar schoonheid. Aangezien we niks plannen hoorden we wel van Zion National Park. Maar wat we daar, de volgende dag, aantroffen oversteeg al onze verwachtingen.
Het begint met lage rotsen in allerlei formaties van 110 tot 270 miljoen jaar oud! Met elke bocht lijken ze hoger te worden tot we door een tunnel van rood-, roze- en crèmekleuren rijden.
Onze hoofden draaien van links naar rechts, onder naar boven en soms even over de schouder. Al dit natuurschoon en haar talloze indrukken is bijna te veel om te beseffen wat we zien.
Maar ook dit is nog niet het beste. We zijn inmiddels flink in hoogte gestegen.
Er volgt een pikdonkere tunnel met af en toe een raampje met uitzicht. Bij het uitrijden knipperen onze ogen even tegen het felle zonlicht.
Zodra ze volledig open zijn worden we overweldigd door torenhoge rood-bruine rotswanden met stukje gras erop. En een uitzicht dat de kronkelende weg hiertussen naar beneden volgt.
Halverwege zetten we onze motoren stil. Rotswanden onder, boven en om ons heen.
We zeggen niks, het enige wat we doen is eerbiedig kijken naar dit natuurschoon. Iets dat de Native Americans zo mooi op waarde weten te schatten. En hier echt mee samen te leven. Daar kunnen wij nog heel veel van leren.
