Paardenkrachten van auto's bij NASCAR en paarden bij The Indian National Finals Rodeo
Racen, kunde en historie
Las Vegas is niet onze stad. Maar we zijn hier met twee redenen. Allebei heel Amerikaans. Zowel van de eerste bewoners, The Native Americans, als de nieuwe bewoners. De ene dag NASCAR, de volgende, The Indian Rodeo.
We nemen een Uber naar South Point iets buiten 'Sin City' en meteen is er sensatie. Want daarin zijn Amerikanen het beste. Voordat we het circuit betreden worden we al volledig meegezogen in de 'NASCAR experience'.
Overal promotie-stands met merchandise verkoop, bandjes die het gezellig maken en omringd door auto's. Want mensen mogen plaatsnemen in échte race auto's! Ook de gigantische trucks zijn alom vertegenwoordigd. De ene nog blinkender dan de andere in de stralende zon.
Zo raken we aan de praat met de eigenaar van een transportbedrijf. "You come all the way from Europe? Then don't see it only from the stands. I have free tickets for you to go into the Neon Garage!" Vragend en verrast kijken we hem aan. Want we hebben geen idee wat dit is. "That is behind the pit lane! You can't meet the teams but you can stand behind them and smell the burning rubber!"
En de dag is nog maar net begonnen.
Vol enthousiasme nemen we plaats op de tribune. Het valt ons op dat de meeste mensen gehoorbescherming dragen. Natuurlijk weten we dat het best luidruchtig kan worden omdat NASCAR auto’s volledig open pijpen hebben. Maar ach, dachten wij als arrogante Hollanders, het zal best meevallen. We zijn wel iets gewend.
Het volkslied zorgt ervoor dat iedereen gaat staan met een hand op de borst, de auto’s doen hun opwarmrondes. Niks aan de hand.
En dan klinkt het luid: “Start your engines”! Er wordt afgeteld, afgevlagd en daar gaan ze met z’n allen! Met 350 km per uur over het circuit, zo hard mogelijk. Onze oren klapperen en het oorverdovende geluid laat ons binnenste trillen.
Vliegensvlug kopen we oordopjes en deze gaan heel de dag niet meer uit.
Vanaf dan kunnen we echt genieten. Want dit geluid zorgt ook voor een extreme sensatie waar we geen genoeg van krijgen. Hier zijn geen ingewikkelde regels zoals bij de Formule 1. Het is gewoon gas open en gaan!
Alles draait om je voorganger zo snel en vakkundig mogelijk inhalen. Binnen- en buitenbocht, slipstream. Maakt niet uit hoe, als het maar gebeurt.
Soms raken ze elkaar bij het inhalen en wanneer de auto crasht dan lig je natuurlijk uit de race. Dat gebeurt ook een paar keer. Coureurs in orde, auto’s niet.
Elke race is anders qua duur. Dat hangt af van de lengte van het circuit. Deze keer is het 400 mijl. Verdeeld in drie fases. Want 4 uur lang op hoge snelheid racen kan niet zonder pauzes.
En een ander leuk weetje is dat vrouwen ook meedoen in dezelfde race!
Zoals de transport-eigenaar voorspelde werd vanaf de tribune kijken op een bepaald moment saai, dus op naar 'The Neon Garage'!
Daar is de ervaring helemaal compleet. We staan op gelijk niveau met het circuit, achter de pitboxen en zijn getuige van razendsnelle pitstops. We ruiken het rubber en de open pijpen komen nóg meer binnen. Hier zien we nog beter hoe hard de wagens gaan. Het lijkt wel een film die vooruitgespoeld wordt!
Het einde is ontzettend spannend want de auto die constant voorop reed wordt op het laatst ingehaald door nummer 11, Denny Hamlin, en hij wint!
Onder luid gejuich een burn out op de baan en op naar het ere-podium! Waar we ook mogen kijken.
We hebben een enorm respect voor de Formule 1 maar wat ons bevalt aan NASCAR is de eenvoud. Minder regels, snelheid is het enige dat telt. Het draait om racen én de fans. En die zijn veel diverser dan we dachten. Alle leeftijden, culturen en zelfs heuse paradijsvogels. Het mag er allemaal zijn en het voelt heel veilig. En we zien werkelijk niemand die niet lacht.
Vanaf een balkon juichen we de winnaar toe die een ere-podium krijgt, er worden wat persfoto's gemaakt en daarna is het tijd voor de fans! Urenlang is Denny aan het signeren en poseren met al zijn bewonderaars. Geen sponsors of managers die aan hem trekken. Dit is de tijd van mensen die deze sport hoog in ere houden.
Wanneer we ons omdraaien zien we ijverige monteurs alles weer in orde maken voor de volgende race. De auto's worden, na het onderhoud, in een persoonlijke vrachtwagen geladen (precies zoals in de tekenfilm Cars). Boven de reserve auto. Het gereedschap van de monteurs en de werkkleding blijft daar ook. Allemaal kundig georganiseerd.
De laadklep komt in beweging en de auto schuift naar voren. Een doek valt over de opening en dan is de show echt voorbij.
We staan te stuiteren van de adrenaline en nemen die energie mee terug Las Vegas in. En stiekem denken we aan de tekenfilm Cars. Kijken de auto's in de vrachtwagens nu ook TV na een harde werkdag? Wij laten onze fantasie de vrije loop...
Het beste van reizen zonder plan zijn de ontmoetingen. Sommige vluchtig, andere een hele avond lang. Allemaal zijn ze onvergetelijk.
Zoals de ontmoeting met een Native American chief van de Navajo stam. Hij maakt sieraden, samen met zijn vrouw. Met turkoois en andere prachtige stenen en graveringen. Ze reizen rond naar evenementen om dit te verkopen. En eren zo hun eeuwenoude en indrukwekkende culturen.
Zodra hij hoorde dat we naar Las Vegas gingen wees hij op 'The Indian National Finals Rodeo" dat sinds 1976 georganiseerd wordt. Het eindpunt van diverse rodeo's door de Verenigde Staten en Canada. Iedereen mag mee doen mits je talent hebt én Native American bloed door de aderen hebt stromen. Of wanneer iemand getrouwd is met een Native American of First Nations (de Canadese benaming).
Een onvervalste Amerikaanse rodeo zien maar dan uitgevoerd door de oorspronkelijke bewoners? Dat willen we absoluut ervaren!
De dag na NASCAR rijden we ook naar South Point, buiten de stad maar dan letterlijk in het zuiden. We lopen binnen in een immens hotel met een dito casino. Iets waar vele Native Americans van houden en groot in zijn geworden. Natuurlijk ooit aangeleerd door de pioniers. Maar het zorgt ook voor vele verslavingen in deze cultuur, want er is niks dat haakser staat op hun natuurlijke en rustige culturen dan glimmende gokkasten met harde geluiden en waar alles draait om geld. Dus we houden ons hart vast. Zou het dan toch heel toeristisch zijn en niet authentiek?
Gelukkig krijgen we ongelijk. Zodra we de rodeo-ruimte betreden zien we tribunes rondom een grote bak met zand, overal eten-, kleding- en sieradenkraampjes. En voornamelijk Native Americans en First Nations mensen. Uitgedost in authentieke kleding gecombineerd met cowboykleding en aangevuld met kleurrijke sieraden en accessoires. De een is nog mooier dan de andere.
Natuurlijk kopen we sieraden bij 'onze' chief en maken een amicaal praatje. Hij is aangenaam verrast dat we zijn advies hebben opgevolgd.
En dan....de rodeo!
De paarden met hun trotse ruiters, zowel vrouw als man, rijden de zandbak binnen en placeren zichzelf op een rij. Een zanger op een paard vertolkt een Indiaans lied, waarbij iedereen eerbiedig zijn hoed of hand op de borst plaatst. Ruiters zittend, bezoekers staand. Het is een taal die we niet verstaan, maar de indringende klanken laat ons de intensiteit en trots van alle aanwezigen voelen. Het gaat rechtstreeks ons hart in.
Daarna volgt een optocht van paarden waarbij elke ruiter een vlag vasthoudt van een specifieke stam, waarin de hoeveelheid en diversiteit in deze cultuur benadrukt wordt. Het zijn allemaal aparte 'landen' met hun eigen taal, gebruiken en tradities.
We zijn diep onder de indruk maar worden verrast door de clown die volgens Westerse gebruiken grapjes uithaalt waar iedereen hartelijk om lacht. Een mooie combinatie van oude en nieuwe gebruiken wellicht.
Het begint met 'bareback riding' voor mannen. De mannen met cowboyhoed zitten op hun paard, achter een hek, dat vastgehouden wordt. Het paard stampt en bokt tegen de hekken, volledig opgehitst en klaar voor de strijd. Er wordt afgeteld, de hekken zwaaien open en daar gaat de eerste!
Hortend en stotend, zonder zadel, zichzelf vasthoudend aan een soort knop. Het paard springt en bokt net zolang totdat de ruiter eraf ligt. Snel weer opstaand zodat hij niet vertrappeld wordt door het paard. Andere cowboys met lasso’s leiden het gekalmeerde paard daarna weer naar binnen. Dat gebeurt later nogmaals maar dan met zadel, tijdens 'saddle bronc riding' . En natuurlijk zo lang mogelijk op een bokkende stier blijven zitten. Geen idee wat moeilijker is maar het is beide indrukwekkend.
Helaas volgen ook meerdere onderdelen waar kleine stiertjes vliegensvlug gevangen moeten worden. Ook heel knap om te zien, maar onze Hollandse harten gaan toch uit naar het stiertje, al worden ze daarna natuurlijk weer vrijgelaten.
De vrouwen doen dit ook heel kundig maar het meest spectaculair is, naast het 'bare back riding' en op de stier rijden, toch wel 'ladies barrel racing'.
Keihard racen de vrouwen, om en om, op hun paard de arena in. We aanschouwen een hechte vertrouwensband tussen ruiter en paard. Waarmee de vrouwen hun viervoeters snel en behendig om grote vaten 'barrels' heen manoeuvreren.
Na een paar uur is de sensatie voorbij. Maar deze sensatie zat niet zozeer in het entertainment als wel in het vakmanschap en de snelheid van alle deelnemers. En natuurlijk het mogen aanschouwen van een cultuur met zoveel geschiedenis, diversiteit, wijsheid en het leven met de natuur en al haar kracht. Iets dat wij al lang verleerd zijn.
Wat zou het mooi zijn als meer mensen hierover willen leren en samenleven, ondanks dat dit wel beter wordt. Maar hoe mooi zou het zijn zonder reservaten? Zodat men vrij kan leven op hun eigen manier gecombineerd met deze moderne samenleving. Dat doen ze wel maar de vooroordelen en het racisme is nog alom aanwezig.
De Amish worden hierin bijvoorbeeld wél vrijgelaten met hun oude Duitse cultuur zonder elektriciteit en moderne gebruiken. Dus waarom de Native Americans niet? Je hoeft alleen maar respect te hebben voor elkaar, elkaar vrijlaten in en openstaan voor elkanders verschillen en hiervan leren. Samenleven als één verenigd volk.
Als dat nou eens waar kon zijn...
