Een oorlogsschip en Día de los Muertos in San Diego

Wat kan je voor origineels doen wanneer je één dag in San Diego bent?
Een voormalig oorlogsschip bekijken waarop gevochten is voor de vrede en de doden eren in de vooravonden van Día de los Muertos. 

San Diego staat om meerdere dingen bekend. Het is de geboorteplaats van California, heeft een hele mooie dierentuin en het is de plek waar in 1922 een van de eerste ‘Naval Bases’ in Amerika zich vestigde. Dat is nog steeds het geval. Het is zelfs één van de grootste marine-knooppunten in dit land.
Dus waren we erg nieuwsgierig toen we hoorden over vliegdekschip de USS Midway, dat sinds haar pensioen fungeert als museum. En meteen een wijze tip. Denk niet dat je dit in een middag doet. Trek er een goede dag voor uit want het schip is massaal en alles is toegankelijk. 

De USS Midway werd in 1945, vlak voor het einde van de Tweede Wereldoorlog ingezet. Toentertijd als grootste vliegdekschip met 4.500 crewleden. Haar naam dankt ze aan de vergeldingsactie van de Amerikanen op de Japanners, na de Pearl Harbor aanslag. De Midway Islands was volgens de onderschepte radioberichten de volgende plek waar de Japanners aan gingen vallen. Ze deed dienst in de Vietnam- en golfoorlogen. In 1992 stopte haar dienstjaren, op deze plek.

Vanaf de binnenkomst worden we meegenomen in deze zogenaamde stad op zee. Een enorm doolhof waar men de weg vond dankzij gele bordjes met codes erop. En die codes moesten ook uit het hoofd worden geleerd.
Er zijn kantine ruimtes en slaapplekken voor de soldaten. Met kluisjes voor de perfect georganiseerde spullen (hier worden ze op getraind) en gedeelde douches met toiletten. De chique slaapkamers met ensuite badkamers waren natuurlijk van de officieren.
De kapitein had het nog net iets ruimer met aparte ruimtes als een slaapkamer, kantoor en eetruimte. Dat is ook nodig. De meeste kapiteins deden dit maar een jaar vanwege de constante fikse hoeveelheid stress, druk, zorgen en grootse verantwoordelijkheid voor ontzettend veel mensen.

De eetzalen zijn verdeeld tussen officieren en alle rangen daaronder. Met een aparte lege tafel als eerbetoon voor krijgsgevangenen en gevallen soldaten.
Een mooi eerbetoon.
In dezelfde ruimte werden ook soms films vertoond als enig vertier tijdens maanden op zee. Als het schip even aangemeerd was mochten de partners ook meegenieten. Nou ja, ze mochten mee eten, film kijken en om 22.00 moesten ze weer ophoepelen. Dus heel veel ‘quality time’ in privésferen hadden ze niet. We vragen ons af wat ze liever deden als ze de keuze hadden…
Maar er was nog veel meer. Tandartsen, doktersposten, operatie- en verkoeverzalen. En natuurlijk een kapper, want om de 10 dagen moesten de haren worden geknipt, conform de restricties van het leger. 
Maar ook politie en een gevangenis, want er waren genoeg opstootjes en er werden zelfs soms moorden gepleegd. 

Een van de meest zware plekken waren de wasruimtes. Bloedhete ruimtes gevestigd boven het immense lawaai van de gigantische schroeven. En bedenk maar eens hoeveel was er gedaan werd op zo'n schip. 
Maar het meest pittig was de machinekamer. Om een idee te geven van de grootte. Iedere schroef had een eigen turbine en machinekamer. 
De mensen die hier werkten waren de eerste en de laatste op het schip. Er zijn vier dagen en 17 boeken nodig om dit bakbeest op te starten. Sommige mensen kwamen maandenlang niet uit het donker van de krochten van het schip. Alleen maar werken in hitte en herrie en op dezelfde plek eten en slapen. En ondertussen ook nog je gezin of familie moeten missen. Soms ontstonden er lekken met brand als gevolg. 
En iedereen maar denken dat piloten het meeste risico liepen.