Het kleine maar oh zo fijne Malta
Het simpele leven
Wanneer mensen aan een midweek zon denken komt het eilandje Malta niet automatisch ter sprake. Maar daar moet zeker verandering in komen!
Want Malta is heel divers met al haar eilanden zoals Gozo. En met een oppervlakte van 316 vierkante kilometer ook lekker overzichtelijk.
Alleen in de zomermaanden kun je het beter overslaan gezien de hoge temperaturen en de zuipvakanties van Britse tieners die overal in de lampen hangen.
Wij strijken neer in het kleine stadje Sliema, in het vroege voorjaar wanneer het overal heerlijk rustig is. In deze stad is het leven gecentreerd rondom de pittoreske boulevard, die als een hoefijzer de baai met diepblauw Middellandse Zee-water omarmt. Rijkelijk versierd door restaurants met terrasjes.
De bourgondische levensstijl wordt niet alleen door het eten bepaald maar vooral ook door alcoholische versnaperingen. Elke horecagelegenheid heeft happy hour en dat blijft niet bij een uurtje. Dus nippen we eerst aan cocktails bij het hippe Naar op het ruime terras uitkijkend over het water om vervolgens smakelijk te eten bij het kleine en sfeervolle Bistrot. Waar we zowel de Europese als lokale, lees: veel vlees, keuken proeven.
We slenteren daarna nog wat langs het water en worden door talentvolle muzikanten gelokt naar bar Juuls in het smalle St. Joseph Street. Gelegen middenin uitgaansgebied St. Julians. De kleurrijke gevel representeert hun motto. Alle nationaliteiten en sekse voorkeuren zijn welkom. Kennelijk nog niet een vanzelfsprekend iets in de Maltese machocultuur.
De muzikanten spelen de sterren van de hemel tussen de gasten van de barretjes in en wij sluiten de avond af met wederom een cocktail van eigen bodem.
Ons guesthouse, The Maltese Sun, is zoals de meeste huizen op dit eiland. Karakteristieke oude huizen met hoge plafonds en ramen. Vaak wat donker tussen de dikke muren. Ideaal om alles koel te houden. Maar elke dag beginnen we in het volle licht op het open dakterras waar een heerlijk vers ontbijt wordt geserveerd. Een rustgevende manier om op te starten.
Dat kan ook in Malta want met alle kleine afstanden hoef je niet voor dag en dauw op te staan om iets te zien.
We wandelen naar de ferry die ons in vijf minuten naar hoofdstad Valletta vaart. Het is een van de kleinste hoofdsteden van Europa maar staat dankzij haar architectuur wel op de Unesco Werelderfgoedlijst. Vele klassieke gebouwen zijn er slecht aan toe maar door haar mooie gevels en kleurrijke deuren behoudt alles toch zijn charme. Dat is sowieso typisch Maltees. Bijna alle deuren hebben een andere felle kleur. Een ander interessant detail is het ontbreken van huisnummers. Meestal heeft het huis een naam van een bewoner zoals Margaretha en daar wordt het huis aan herkend.
Ook in Valletta is alles makkelijk beloopbaar. Helaas is de St.Paul Cathedral gesloten om te bezichtigen en ook de Lower Barakka tuinen zijn dicht voor onderhoud. Toch een nadeel van het laagseizoen. Maar wanneer ik op mijn tenen op een stoel sta krijg ik toch een korte blik op de liefelijke tuin.
Massaal toerisme bestaat hier niet. Het is allemaal lekker kneuterig. We trainen onze beenspieren door het vele opwaarts lopen in de oude straten met zandkleurige gebouwen. En komen uit aan de bovenkant van de baai waar we The Saluting Battery zien glimmen in de zon. Maar eerst Pastizzi proeven!
De verrukkelijke bladerdeeghapjes met ricotta of erwten erin geven ons weer brandstof om verder te lopen naar de rij kanonnen die vroeger de stad beschermden met hun kogels. Die, voor het toeristisch vermaak, nog twee keer per dag worden afgevuurd.
Hierop uitkijkend liggen de Upper Barakka tuinen. De naam belooft iets groots maar zoals alles op dit eiland is het mooi maar klein.
Spontaan stuiten we middenin de winkelstraat op de Nationale Bibliotheek waar eeuwenoude boeken uitgestald staan in een fantasieloze ruimte met tl-licht. Het doet de historie zeker geen eer aan.
Valletta en haar smalle straatjes zijn enorm sfeervol. Zeker Triq Santa Lucja, waar de weg naar beneden loopt met restaurants aan weerskanten en sfeervolle lampjes erboven. In de Italiaanse pijpenla, toepasselijk genoemd Bottega Italia, smullen we binnen van het eten en kijken ondertussen uit op de mensen beneden. Waar we het geruststellende geluid horen van geroezemoes, klinkende glazen en hard gelach.
In dat geroezemoes horen we de samensmelting van twee talen. Iedereen spreekt Engels na de jarenlange Britse overheersing. Deze taal spreken ze met de toeristen en vele buitenlandse studenten die hier wonen. Maar wanneer we in de bus terug naar de overkant zitten horen we alleen maar Maltees. Een mengelmoes van andere voormalige overheersers, Arabisch en Italiaans. Nou ben ik best taalgevoelig. Maar hier is werkelijk geen touw aan vast te knopen.
Terug in Sliema nemen we ons donkerbruine Guinness-medicijn in een authentiek uitziende Ierse Pub, The Plough and Anchor Pub. Niks commercieels zoals de meesten. Hier wanen we ons meer in echte Ierse contreien. Heel veel hout, memorabilia en een gemoedelijke sfeer. Precies zoals het hoort.
De middag erna maken we een unicum mee. Geen Uber-chauffeur die rijdt met horten en stoten en nauwgezet voor iemands achterbumper stopt. Nee, gewoon iemand die vloeiend rijdt. Ik denk dat ze de rijbewijzen hier gratis weggeven of er is een stukje Italiaanse bravoure blijven hangen. Saai is het in ieder geval nooit.
Met het verlaten van Sliema komen daar uitgestrekte groene velden voor in de plaats. Tot aan de historische steden Rabat en Mdina, die naadloos in elkaar overlopen. Tenminste wanneer je de stadsmuur niet meetelt.
Saint Paul is hier de hipste heilige. Terwijl hij hier maar drie maanden verbleef na een schipbreuk. Maar hij nam het katholieke geloof mee en dat is nog altijd te merken aan de honderden kathedralen, kerken en Maria- en Jezusbeelden inclusief kitscherige lampjes, op dit eiland.
Werkelijk alles is naar hem vernoemd. Van straten, kathedralen tot aan de catacombes in Rabat. Deze werden door de Romeinen buiten de stad gegraven. Dat vonden ze hygiënischer. Toch geen rare jongens, die Romeinen.
De overledene werd naar beneden getild, gehuld in een doek of een kist en onder de grond te ruste gelegd. En vaak lekker knus naast elkaar. Gepaard met persoonlijke spullen zoals servies en een lamp. Cremeren kon ook, dat was meestal voor de armere mensen, dan ging alleen de urn met wat spullen mee.
Het was heel bijzonder om rond te lopen op zo’n historische plek maar het had ook een luguber gevoel wanneer je bedenkt hoeveel botten uit graven zijn weggehaald om hiervan een toeristische trekpleister te maken.
Eenmaal terug in het daglicht lopen we onder het tunneltje door de stadspoort van het pittoreske Mdina. Een voormalige Middeleeuwse hoofdstad en volledig ommuurd. De stad telt ongeveer 250 inwoners en er is geen rechte of brede straat te vinden. Slim, want dat beschermde de inwoners vroeger tegen rondvliegende pijlen. Aangezien de stad nooit meer zijn voormalige status heeft hervonden noemen ze het ook wel ‘de stille stad’. Die naam doen ze eer aan door er geen auto’s in te laten.
We laten de stad achter ons en eten bij Hammets Gastrobar in Sliema, waar onze smaakpapillen worden verwend met een proeverij van de meest exotische Aziatische lekkernijen.
Steden zijn leuk maar we willen ook het eiland verkennen dus storten we ons met een huurautootje in het temperamentvolle verkeer. Dat een stuk rustiger wordt buiten de stad. Gelukkig maar want deze auto is bedoeld om mee te tuffen, niet te scheuren. Verder dan de derde versnelling komen we dus ook niet.
We stoppen voor een foto in havenstadje Marsaxklokk, bekend om de kleurrijke vissersbootjes, luzzu's. Natuurlijk ook hier overal terrassen maar op dit tijdstip nog leeg.
Dus kachelen we verder over kleine landweggetjes versierd met opgestapelde zandkleurige stenen langs de kant. Overal groene velden, goed uitgelicht door de felle zon. Om vervolgens uit te komen bij de diepblauwe zee met al haar verschillende kleuren en zandsteen rotsen met stroken groen erop. Bij de spectaculaire 30 meter hoge boog-rots, Blue Grotto, toonde de Mediterannée haar beroemde ‘zo blauw’ kleuren. Van diep blauw naar turquoise en kraakhelder. Dit komt door de witte kleur van de rotsen en de zandbodem. Het zonlicht weerkaatst in het water en zo ontstaat er een weerspiegeling van meerdere tinten blauw. Maar dat was niet alleen hier. Deze schoonheid zagen we overal op het eiland.
We bewonderen het uitzicht over zee vanaf de gifgroene Dingli Cliffs en lunchen met onze voeten in het zand bij Munchies aan het zogeheten mooiste zandstrand van Malta, toepasselijk Golden Bay genoemd. Tikkie veel hotelbakken eromheen maar in het laagseizoen merk je daar niks van.
Wat daarna volgt hadden we niet verwacht. We stuiten op een voormalige filmset van de film Popeye met Robin Williams. Uit de jaren 80 dan. Ze kozen natuurlijk de meest prachtige plek van het eiland. Waar de zee zo mogelijk nog mooier is. Super toeristisch en eigenlijk meer voor kleintjes, maar toch was het zeer boeiend om te zien hoe vakkundig de crew van destijds, dit scheve dorp heeft gecreëerd. Een hele hoop rots moest ervoor verwijderd worden. Niet echt oké dus maar hopelijk profiteren de bewoners dan nog een beetje van de inkomsten.
Onder de brandende zon, en het was nog maar 18 graden, sturen we ons witte blikkie noordwaarts. In de namiddag konden we vast zo de ferry oprijden naar het Gozo eiland in het noorden. Maar ja, weer iets te positief gedacht want het bleek een uur wachten. Haasten doen ze hier niet aan. Wij dus ook niet. Maar het wachten wordt beloond tijdens het rondrijden rond en over dit stukje eiland. Want nu stonden we tijdens het lumineuze gouden uur uit te kijken over Dwejra Bay. Een oase van rust.
Zo wordt Gozo ook met recht genoemd. In de hoofdstad Victoria is wat reuring maar verder zijn alle dorpen uitgestorven. En dat op zaterdagavond. Klasssieke huizen maar ook hele lelijke flats die natuurlijk niet goed bijgehouden zijn. Af en toe zien we, als zaterdagavond tijdsverdrijf iemand zijn auto wassen of een bloembak afpoetsen. Schijnbaar kan je hier overal heel mooi duiken dus waarschijnlijk is het in de zomer drukker. Maar wij vinden het niet erg. Het zorgt voor een serene rust in ons lijf.
Versierd door het nostalgische namiddag-licht zien we spectaculaire vergezichten vanaf de kliffen. Of op een klein weggetje bij Qala die zo de zee in lijkt te lopen. Zodra de avond definitief invalt nemen we de ferry terug naar het vaste land. Terug in Sliema worden we weer gastronomisch verrast door de verse Aziatische én Italiaanse keuken bij het sfeervolle Cotto.
Vlak voor we de dag erna vertrekken hebben we nog één wens. Echt lokaal eten! Dat doen we bij Gululu met een terras aan de baai. Een mengelmoes van alle eerder genoemde culturen. Veel vlees, maar ook pasta, rijst en dadels. Helaas wordt de lokale specialiteit konijn vandaag niet geserveerd. Of misschien is dat wel beter. Een alcoholische versnapering met cactussmaak van het huis en we zijn klaar om te gaan.
Denkende aan de kloppende tekst die ons bij aankomst verwelkomde:
Malta is exactly where you need to be!
